Cookies op de website van Rotterdam Festivals

Wij maken gebruik van functionele cookies op deze site. Deze gebruiken we om de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren.

Door op ‘cookies accepteren’ te klikken, geef je toestemming om ook alle overige cookies te accepteren. We verzamelen geen persoonlijke gegevens. Meer weten? Check dan ons Privacy Statement.

 — Update

De grootste songfestivalfans van Rotterdam: Karol Bołotin

Rotterdam staat in mei, geheel coronaproof, in het teken van het Eurovisie Songfestival. Welke songfestivalfans kunnen niet wachten tot het zo ver is? Karol Bołotin vertelt over zijn hobby.

‘Ik heb pennen, stickers, een songfestivaltrui, een Douwe Bobsjaal en héél veel magneten. Ik vind het leuk om te zien wat iedere host-stad ervan maakt.’ Karol Bołotin (32) zit in een woonkamer vol verzamelingen in zijn huis in Lombardijen. Naast souvenirs van het Songfestival staan er talloze Sailor Moon-beeldjes, Drag Race-aandenkens en allerlei spullen waarop zijn twee hondjes Zoey en Dora staan afgebeeld. ‘Ik heb veel hobby’s, dus ik ben niet het hele jaar door met het Songfestival bezig. In de zomer is het komkommertijd, vanaf september begint de voorpret.’ Karol doet verslag voor een Poolse website over hoe het er in Nederland aan toegaat, interviewt deelnemers en houdt de Nederlandse media nauwlettend in de gaten.

Nederland-fan

Karol verhuisde tien jaar geleden vanuit Polen naar Nederland, omdat hij er op vakantie zijn grote liefde tegen het lijf liep. Hij voelt zich inmiddels helemaal onderdeel van het land, óók als het op de songfestivalinzending aankomt. ‘Ja natuurlijk, Nederland is een stukje van mij geworden en daar ben ik voor. Toen Duncan won heb ik gehuild. En dat het Songfestival ook nog naar Rotterdam kwam, op tien minuten fietsen van mijn huis! Het is zo oneerlijk! Na 44 jaar winnen we eindelijk en dan krijgen we te maken met het coronavirus. Het zou de eerste keer worden dat ik het Songfestival zou mogen bijwonen. Maar ik geloof vast en zeker dat ze het ons snel nog een keer gunnen om te winnen!’

Eigen scorekaart

De liefde voor het festival begon al in Karols geboorteland. ‘Eigenlijk was het Songfestival in Polen eerst altijd iets kitscherigs. Totdat we er beter in werden rond 2014. Ik denk dat wij in Polen pas iets serieus nemen als we een kans hebben om te winnen, anders doen we er gewoon lacherig over. Wij als gezin gingen er al veel eerder helemaal in op, met onze eigen scorekaarten en gekibbel onderling. We hebben allemaal een eigen smaak; mijn moeder gaat voor de ballads en mijn vader is altijd voor de ‘grappige’ inzending.’ Karol zucht bij de herinnering. 

Herkenning

‘Ikzelf zag vroeger, toen ik nog in de kast zat, herkenning op tv. Ja, inderdaad veel gays zijn fan, dus die zag ik dan ineens in het publiek. Maar op het podium staan al die verschillende culturen met al hun eigenheden. Daarom houd ik het meest van de songs die in de eigen taal gezongen worden. Iedereen mag een stukje van zichzelf laten zien en van zijn achtergrond. Dat raakte een snaar, denk ik nu achteraf. Laten zien wie je bent en daar trots op zijn.’